بر خلاف بسیاری از سیارک ها، ۴۳۳ اروس (Eros 433)در کمربند اصلی سیارک ها قرار ندارد. این یک سیارک نزدیک به زمین بوده که آفلیون (Aphelion :نقطه ای در مدار سیاره سیارک یا دنباله دار که در آن از خورشید در فاصله دورتر است) خود را در داخل کمربند سیارک ها قرار داده اما حضیض آن دقیقاً در در داخل مدار زمین است.
شکل ۱۷-۲ مسیری را نشان می دهد که فضاپیمای NEAR در ماموریت فوق العاده اش به اروس طی کرده است. NEAR در ۱۷ فوریه ۱۹۹۶ پرتاب شد و پس از یک ملاقات کوتاه با ماتیلد هنگام مواجه با زمین در ۲۳ ژانویه ۱۹۹۸ یک شوک کمک گرانشی دریافت کرد.
NEAR قرار بود در ۲۳ دسامبر ۱۹۹۸ به اروس برسد، اما ظرف ۳ روز پس از آن ورود یک نقص در موتورهای اصلی آن باعث شد تا مدار متوقف شود.
شکل ۱۵-۲ مدلهای پوسته پیازی در مقابل توده های آواری از جسم والد سیارکی کندریتی.
شکل ۱۶-۲ سیارک ۲۵۳ ماتیلد در ۲۷ ژوئن ۱۹۹۷ توسط فضاپیمای NEAR که به سمت سیارک ۴۳۳ اروس در حرکت بود عکسبرداری شد.
ارتباط بعد از کمتر از ۲ ثانیه قطع شده و اپراتورهای ماموریت ارتباط خود را با فضاپیما از دست داده بودند. NEAR بدون هیچ علامتی در فضا میچرخید.
اما پس از یک دوره طاقت فرسا ۲۷ ساعته سرانجام تماس دوباره برقرار شد ولی فرصت قرار ملاقات و گردش در اطراف اروس همانطور که برنامه ریزی شده بود در ۲۳ دسامبر ۱۹۹۸ دیگر ممکن نبود. اگر اتفاق دیگری برای کنترل و هدایت فضاپیما رخ نمی داد، NEAR در ۲۳ دسامبر در فاصله ۲۳۷۸ مایلی (۳۸۲۷ کیلومتری از کنار سیارک اروس می گذشت. سرانجام ملاقات نهایی NEAR و گردش به دور اروس در روز ۱۴ فوریه ۲۰۰۰ رخ داد.
شکل ۱۷-۲- مسیر فضاپیمای NEAR تا ۴۳۳ اروس.
ستاره شناسان و شهاب شناسان سیاره ای در سراسر جهان سال ۲۰۰۰ را به عنوان سال نزدیکی به ۴۳۳ اروس معرفی کردند. این اولین فرصت برای مطالعه یک سیارک نوع ۵ نزدیک به زمین برای یک سال کامل بود. در میان بسیاری از ابزارهای حمل شده توسط فضاپیمای NEAR یک طیف سنج مادون قرمز نزدیک (NIS) طراحی شده بود که برای اسکن سطح و اندازه گیری طیف نور خورشید منعکس شده از اروس در طول موج های بین ۰/۸ تا ۲/۷ میکرومتر مناسب بود.
هدف این کار تعیین ترکیب توزیع و فراوانی کانی های سطحی بود. به مدت ۳ ماه پس از ثبت اولیه مدار ابزار NIS بیش از ۲۰۰۰۰۰۰ طیف بازتابی از سطح اروس را دریافت کرد.
بررسی طیف ها وجود الیوین و پیروکسن را در سطح تأیید کرد.
علاوه بر این نسبت الیوین به پیروکسن مشابه نسبتی بود که در شهاب سنگهای معمولی کندریت یافت می شود. در ۱۳ مه سال ۲۰۰۰، ابزار (Near-Infrared Spectrometer) NIS به طور غیر منتظره ای از کار افتاد، اما خوشبختانه قبل از این اتفاق اسکن ۹۰ درصد از سطح اروس انجام شده بود. NEAR شواهد محکمی ارائه کرده بود که نشان می داد اروس در واقع قطعه ای از جسم والد بزرگتر سیار کی بوده و آن جسم یک کندریت معمولی L4 است. ماموریت هایا بوسا(Hayabusa)نام آن به معنای شاهین است که قبلا MUSES-C نامیده می شد، از جهات زیادی شبیه ماموریت اروس بود با این تفاوت که برای بازگرداندن نمونه هایی از یک سیارک کوچک نزدیک به زمین به نام ۲۵۱۴۳ ایتو کاوا (25143Itokawa ) طراحی شد. در فضاپیمای هایا بوسا از فناوری جدید پیشرانه یونی استفاده گردید. این موتور گاز پیشران زنون را یونیزه و شتاب می دهد و سپس این ذرات شتابدهنده را به صورت الکتریکی به فضا منتشر می کند.
نظرات کاربران